🌺🌺🌺டாக்டர் எஸ். சி. சுங் : எனக்கு ஒருநாள் மறதி நோய் (Dementia) வந்தால்...🌺🌺🌺

 A few days ago, I read an article by Dr. S. C. Sung, a neurologist in Chiayi (Taiwan).

 It was a list of 22 reminders he wrote about how his family should treat him if he developed dementia in the future. 

The article touched me deeply. 

Dr. Sung has been treating dementia patients for years; he understands their pain and condition very well. 

Therefore, he wrote to his family in the light of his professional experience how to approach him if he ever reaches the stage of memory loss.

This article was widely circulated on the Internet. 

Many people said that they were moved to tears after reading it.

 But I think this is what really touches people — it teaches us how to lovingly treat someone who is “still alive, but slowly returning to the innocence of childhood.” If everyone reads this at least once, I think we would be a little gentler with our parents, our spouses, and with each other.

Below is the full article (22 suggestions) by Dr. Sung. 

Please note to read carefully.

Dr. S. C. Sung : If I get dementia one day :

My dear family members,

If I get dementia one day, please hang this message on the wall of my room. I hope that seeing it while I can still understand it will give me peace. On the day I can no longer understand it, it will become a way for you to love me.

1. Every time you come into the room, first call me by my name and tell me who you are. Otherwise, I may first ask: “Hello, who am I?” Please do not ask, “Do you know who I am?” I may not really know; that will scare me.

2. If I feel like I am living in another time, do not try to bring me back to reality too quickly. Stay with me in that world for a while. Maybe I will be happy there.

 3. If I say I'm going to an old friend's house for dinner, or if I talk about a deceased relative, please smile and accept it as if it were true.

4. Don't argue with me. In that situation, I can't tell whether what you're saying is true or what I'm remembering is true. Let me win with love.

*5. If I don't recognize you, please don't be hurt. It doesn't mean I don't love you; it just means my mind is confused.*

6. If I forget how to use a spoon, don't rush to feed me right away. Please tie me a bib (apron) and give me a chance to try eating with my hands.

*7. If you see me sitting anxiously or sadly, please hold my hand. Don't say, "Don't think so much," but sit with me calmly.*

8. Please don't treat me like a child. Even though I've lost my language and understanding, my mind is still that of an adult.

 *9. Allow me to continue doing the things I love.*

10. Listen to me even if you have heard my story many times, it may be the only story I still remember.

*11. If I suddenly lose control of my emotions, don't blame me. Instead, try to understand why I am upset.*

12. Treat me the way you would like others to treat you.

13. Always keep some snacks at home.

14. When you talk about me, look me in the face and speak, not as if I were not there.

15. If you can't look at me the whole time, don't blame yourself for it.

16. If I have to be admitted to a nursing home, please don't forget to come see me.

17. Please be patient if I call names wrong or forget things.

*18. Let me listen to music and sing songs of my choice*

 19. If I like to carry things around, put them back in their place later.

20. Allow me to maintain my beliefs and customs as much as possible.

21. Don't hesitate to hold me and hold my hand.

*22. Most importantly: Please remember, I am still me.*

I am not the person you remember, but I am the same person you loved.

 God bless you all.

டாக்டர் எஸ். சி. சுங் : எனக்கு ஒருநாள் மறதி நோய் (Dementia) வந்தால்...

என் அன்பான குடும்பத்தினரே,

ஒருநாள் எனக்கு மறதி நோய் வந்தால், இந்தச் செய்தியை என் அறையின் சுவரில் தொங்கவிடுங்கள். நான் இதைப் புரிந்துகொள்ளும் வரை இதைப் பார்ப்பது எனக்கு அமைதியைக் கொடுக்கும். நான் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நாளில், இது நீங்கள் என்னை அன்போடு நடத்துவதற்கான வழிகாட்டியாக இருக்கும்.

1. நீங்கள் அறைக்குள் வரும்போதெல்லாம் முதலில் என் பெயரைச் சொல்லி, நீங்கள் யார் என்பதை அறிமுகப்படுத்துங்கள். இல்லையெனில் நான் முதலில், “வணக்கம், நான் யார்?” என்று கேட்கலாம். தயவுசெய்து, “நான் யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்காதீர்கள். எனக்கு உண்மையில் தெரியாமல் இருக்கலாம்; அது என்னைப் பயமுறுத்தும்.

2. நான் வேறொரு காலகட்டத்தில் வாழ்வது போல உணர்ந்தால், என்னை உடனடியாக நிஜ உலகத்திற்குக் கொண்டு வர முயற்சிக்காதீர்கள். சிறிது நேரம் என்னுடன் அந்த உலகத்தில் இருங்கள். ஒருவேளை அங்கே நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்.

3. நான் பழைய நண்பரின் வீட்டிற்கு விருந்துக்குச் செல்கிறேன் என்று சொன்னாலோ, அல்லது இறந்துபோன உறவினரைப் பற்றிப் பேசினாலோ, அது உண்மை போல புன்னகையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

4. என்னுடன் வாதாடாதீர்கள். அந்த நிலையில், நீங்கள் சொல்வது உண்மையா, நான் நினைப்பது உண்மையா என்பதை என்னால் பிரித்தறிய முடியாது. அன்பினால் என்னை வெற்றி பெறச் செய்யுங்கள்.

5. நான் உங்களை அடையாளம் காணவில்லை என்றால், மனம் புண்படாதீர்கள். அது நான் உங்களை நேசிக்கவில்லை என்பதல்ல; என் மனம் குழப்பத்தில் இருக்கிறது என்பதுதான்.

6. கரண்டியை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று நான் மறந்துவிட்டால், உடனே எனக்கு உணவு ஊட்ட அவசரப்படாதீர்கள். ஒரு முன்னாடி (bib) கட்டிவிட்டு, என் கைகளால் சாப்பிட முயற்சிக்க எனக்கு வாய்ப்பளியுங்கள்.

7. நான் கவலையோ சோகமோ கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால், என் கையைப் பிடியுங்கள். “அதைப் பற்றி அதிகம் யோசிக்காதீர்கள்” என்று சொல்லாமல், என்னுடன் அமைதியாக அமர்ந்திருங்கள்.

8. என்னை ஒரு குழந்தையைப் போல நடத்தாதீர்கள். நான் மொழியையும் புரிதலையும் இழந்திருந்தாலும், என் உள்ளம் இன்னும் ஒரு பெரியவருடையதே.

9. நான் விரும்பும் காரியங்களைத் தொடர்ந்து செய்ய அனுமதியுங்கள்.

10. என் கதையை நீங்கள் பலமுறை கேட்டிருந்தாலும், மீண்டும் சொல்லும்போது பொறுமையாகக் கேளுங்கள். அது ஒருவேளை எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கும் ஒரே கதையாக இருக்கலாம்.

11. திடீரென்று நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு கட்டுப்பாட்டை இழந்தால், என்னைக் குற்றம் சொல்லாதீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, நான் ஏன் வருத்தப்படுகிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள்.

12. மற்றவர்கள் உங்களை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்களோ, அப்படியே என்னையும் நடத்துங்கள்.

13. வீட்டில் எப்போதும் சில சிற்றுண்டிகளை வைத்திருங்கள்.

14. என்னைப் பற்றிப் பேசும்போது, நான் அங்கே இல்லாதவன் போல பேசாமல், என் முகத்தைப் பார்த்து பேசுங்கள்.

15. எப்போதும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்க முடியாவிட்டால், அதற்காக உங்களையே குற்றம் சொல்லிக்கொள்ளாதீர்கள்.

16. என்னை ஒரு பராமரிப்பு இல்லத்தில் (Nursing Home) சேர்க்க வேண்டிய நிலை வந்தால், என்னைப் பார்க்க வருவதை மறந்துவிடாதீர்கள்.

17. நான் பெயர்களைத் தவறாகச் சொன்னாலோ அல்லது விஷயங்களை மறந்துவிட்டாலோ, பொறுமையாக இருங்கள்.

18. நான் விரும்பும் இசையைக் கேட்கவும், எனக்குப் பிடித்த பாடல்களைப் பாடவும் அனுமதியுங்கள்.

19. நான் பொருட்களை எடுத்து அங்குமிங்கும் வைத்தால், பிறகு அவற்றை அவற்றின் இடத்தில் திரும்ப வைத்துவிடுங்கள்.

20. என் நம்பிக்கைகளையும் பழக்கவழக்கங்களையும் முடிந்தவரை தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க அனுமதியுங்கள்.

21. என்னை அணைத்துக்கொள்ளவும், என் கையைப் பிடிக்கவும் தயங்காதீர்கள்.

22. மிக முக்கியமாக:

நான் இன்னும் நான்தான் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் நினைவில் வைத்திருக்கும் அந்த மனிதராக நான் இல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் நீங்கள் நேசித்த அதே மனிதனாக நான் இன்னும் இருக்கிறேன்.

இறைவன் உங்களை அனைவரையும் ஆசீர்வதிப்பாராக!