*இந்தியாவில் மத நல்லிணக்கம்: வேதாகமப் போதனைகளின் அடிப்படையில் ஓர் விரிவான பார்வை*

*இந்தியாவில் மத நல்லிணக்கம்: வேதாகமப் போதனைகளின் அடிப்படையில் ஓர் விரிவான பார்வை*

*முன்னுரை:* 

பாரத தேசம் "வேற்றுமையில் ஒற்றுமை" காணும் உன்னத பூமி. பல்வேறு மொழிகள், கலாச்சாரங்கள் மற்றும் மத நம்பிக்கைகள் ஒருங்கே இணைந்த ஒரு அழகான பூங்காவாக நம் நாடு திகழ்கிறது. இருப்பினும், அண்மைக்காலமாகத் தனிமனித நலன்களாலும், தவறான புரிதல்களாலும் மத ரீதியான பதற்றங்கள் ஆங்காங்கே தலைதூக்குவது வேதனைக்குரிய விஷயமாகும். இத்தகைய சூழலில், ஒரு அமைதியான மற்றும் நல்லிணக்கமான சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டியது ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாகும்.

*அன்பே பிரதானம்:* 

வேதாகமம் அன்பை அடித்தளமாகக் கொண்டது. அமைதியை நிலைநாட்டவும் அது பல வழிமுறைகளை நமக்குத் தருகிறது. வேதாகமம் போதிக்கும் உன்னதமான விழுமியங்கள், மத மோதல்களைக் கடந்து மனிதநேயத்தை எவ்விதம் போற்றுகின்றன என்பதையும், ஒரு கிறிஸ்தவராகச் சமூக அமைதிக்கு நாம் எவ்வாறு பங்களிக்க முடியும் என்பதையும் இக்கட்டுரை வேதாகம வசனங்களின் அடிப்படையில் விரிவாக ஆராய்கிறது.

*1. பிறரைத் தன்னைப் போலவே அன்பு கூருதல் (Universal Love):* 

வேதாகமத்தின் மிக முக்கியமான கட்டளை: 

"உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக" (மாற்கு 12:31).

இங்கு "பிறன்" என்பது கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சார்ந்தவர் என்று மட்டும் பொருள்படாது; நம்மை விட மாறுபட்ட கருத்துடையோர், வேறு மதத்தைப் பின்பற்றுவோர் என அனைவரையும் இது உள்ளடக்கும்.

 *1 யோவான் 4:7-8 கூறுகிறது:* "அன்புள்ளவன் தேவனால் பிறந்திருக்கிறான்... அன்பில்லாதவன் தேவனை அறியான்; தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்." எனவே, உண்மையான பக்தி என்பது சக மனிதனை நேசிப்பதில்தான் வெளிப்படுகிறது.

*2. பகைவரையும் நேசிக்கும் புரட்சிகரமான அன்பு (Unconditional Love):* 

மதக்கலவரங்களின் போது எழும் பழிவாங்கும் எண்ணத்திற்கு வேதாகமம் ஒரு மாற்று வழியைக் காட்டுகிறது. இயேசு கிறிஸ்து கூறினார்:

"உங்கள் சத்துருக்களைச் சிநேகியுங்கள்; உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்" (மத்தேயு 5:44).

மத அடையாளங்கள் பிரிவினையை உண்டாக்கினாலும், கிறிஸ்தவர்கள் மற்றவர்களை "சத்துருக்களாக" பார்க்காமல் நேசிக்க வேண்டும். இதுவே வன்முறைச் சுழற்சியை உடைப்பதற்கான முதல் படி.

*3. சமாதானம் செய்பவர்களாக இருத்தல் (Peacemaking):*

 இயேசு கிறிஸ்து மலைப்பிரசங்கத்தில் கூறினார்:

 "சமாதானம் பண்ணுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் தேவனுடைய புத்திரர் என்னப்படுவார்கள்" (மத்தேயு 5:9).

மதக்கலவரங்கள் நடக்கும்போது வேடிக்கை பார்க்காமல், இரு தரப்பினரிடையே சுமுகமான பேச்சுவார்த்தையை முன்னெடுக்க வேண்டும். கிறிஸ்தவர்கள் வன்முறைக்குத் தூண்டாமல், அமைதியை நிலைநாட்டும் "சமாதானத் தூதுவர்களாக" நாம் செயல்பட வேண்டும்.

*4. நல்ல சமாரியன் உவமை: மனிதநேயமே முக்கியம்:*

லூக்கா 10:25-37-ல் உள்ள 'நல்ல சமாரியன்' கதை ஒரு சிறந்த உதாரணம். அடிபட்டுக் கிடந்த ஒரு யூதருக்கு (பகைமை பாராட்டும் இனம்), அவருக்கு முற்றிலும் அந்நியமான ஒரு சமாரியன் உதவி செய்கிறான்.

 கிறிஸ்தவர்கள், மத அடையாளங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, கஷ்டப்படும் மனிதனுக்கு உதவி செய்வதே உண்மையான பக்தி என்பதை இது உணர்த்துகிறது. மதக் கலவரங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவி செய்யும்போது கிறிஸ்தவர்கள் சாதி, மத பேதம் பார்க்கக்கூடாது.

*5. நாவைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் நிதானமான பேச்சு:* 

வதந்திகளும் வெறுப்புப் பேச்சுகளுமே பல கலவரங்களுக்குக் காரணமாகின்றன. வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது:

 "மிருதுவான பிரதியுத்தரம் குரோதத்தை மாற்றும்; கடுஞ்சொல்லோ கோபத்தை எழுப்பும்" (நீதிமொழிகள் 15:1).

 கிறிஸ்தவர்கள் சமூக வலைதளங்களிலோ அல்லது நேரடி உரையாடல்களிலோ மற்ற மதங்களை இழிவுபடுத்தாமல், கனிவான சொற்களைப் பயன்படுத்துவது பதற்றத்தைத் தணிக்கும்.

*6. பாரபட்சம் பாராத இறைவனின் பார்வை:* 

மத நல்லிணக்கத்திற்கு முட்டுக்கட்டையாக இருக்கும் "கிறிஸ்தவர்களாகிய நாங்கள் மட்டுமே உயர்ந்தவர்கள்" அல்லது கிறிஸ்தவர்கள் மட்டுமே பரலோகம் போவார்கள் என்ற எண்ணத்தை வேதாகமம் சாடுகிறது:

 "தேவன் பட்சபாதமுள்ளவர் அல்ல... எந்த ஜனத்திலாயினும் அவருக்குப் பயந்திருந்து நீதியைச் செய்கிறவன் எவனோ அவனே அவருக்கு உகந்தவன்" (அப்போஸ்தலர் 10:34-35).

இறைவன் மனிதர்களை அவர்களின் நீதியான செயல்களாலேயே மதிப்பிடுகிறார். நாம் சக மனிதர்களை இறைவனால் படைக்கப்பட்டவர்களாகக் காணும்போது மதத் துவேஷம் மறையும்.

*7. அனைவரோடும் சமாதானமாய் இருத்தல்:* 

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கூறுகிறார்:

 "கூடுமானால் உங்களாலே ஆனமட்டும் எல்லா மனுஷரோடும் சமாதானமாயிருங்கள்" (ரோமர் 12:18).

பிற மதத்தார் கிறிஸ்தவர்களாகிய நம்மை வெறுத்தாலும், நாம் நம் தரப்பிலிருந்து சமாதானத்தையே வெளிப்படுத்த வேண்டும். "தீமையைத் தீமையினால் வெல்லாமல், தீமையை நன்மையினால் வெல்லுங்கள்" என்பதே வேதாகம நெறி.

*மத நல்லிணக்கத்திற்கான நடைமுறைச் செயல்பாடுகள்:* 

PRACTISES..

மத நல்லிணக்கம் என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் அமைவது அல்ல; அது வேதாகமம் போதிக்கும் விழுமியங்களை நம் அன்றாட வாழ்வில் செயல்படுத்துவதன் மூலம் உருவாவது.

*1. உரையாடல் (Interfaith Dialogue):*

 இந்தியாவில் பல்வேறு நம்பிக்கைகள் கொண்ட மக்களிடையே ஆரோக்கியமான கலந்துரையாடல் அவசியம். இது ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.

 "இனிய சொற்கள் தேன்கூடுபோல இருக்கும்; அது ஆத்துமாவுக்கு மதுரமும், எலும்புகளுக்கு ஆரோக்கியமுமானது" (நீதிமொழிகள் 16:24).

 மதங்களுக்கிடையேயயான உரையாடல் (Interfaith Dialogue) என்பது விவாதம் செய்வதற்காக அல்ல, புரிந்து கொள்வதற்காக இருக்க வேண்டும்.

 எருசலேம் சபையில் கருத்து வேறுபாடுகள் வந்தபோது அவர்கள் ஒன்றாகக் கூடிப் பேசித் தீர்த்தனர் (அப்போஸ்தலர் 15). அதேபோல, பிற மதத்தினரின் நம்பிக்கைகளைத் தாழ்வாகப் பேசாமல், கனிவான சொற்களால் உரையாடுவது நல்லுறவை வளர்க்கும்.

*2. மன்னிப்பு (Forgiveness):*.

கடந்த காலக் கசப்புகளைத் தூக்கி எறியாமல் நல்லிணக்கம் சாத்தியமில்லை.

 "ஒருவருக்கொருவர் தயவாயும் மன உருக்கமாயும் இருந்து, கிறிஸ்துவுக்குள் தேவன் உங்களுக்கு மன்னித்ததுபோல, நீங்களும் ஒருவருக்கொருவர் மன்னியுங்கள்" (எபேசியர் 4:32).

 மதம் அல்லது இன ரீதியாக நாம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், பழிவாங்கும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு மன்னிப்பதே வேதாகம நெறி. பேதுரு "ஏழு தரம் மன்னிக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்டபோது, இயேசு "எழுபது எழுபது தரம்" (மத்தேயு 18:22) என எல்லையற்ற மன்னிப்பைப் போதித்தார்.

*3. சேவை (Service):*

 மனிதநேயப் பணிகள் சாதி, மத எல்லைகளைக் கடந்து மக்களை இணைக்கும் பாலமாக அமைகின்றன.

 "மனுஷகுமாரனும் ஊழியங்கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியஞ்செய்யவும்... வந்தார்" (மாற்கு 10:45).

 மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வது என்பது கடவுளுக்கே செய்யும் சேவையாகக் கருதப்படுகிறது.

 "மிகவும் சிறியவராகிய என் சகோதரருக்கு எதைச் செய்தீர்களோ, அதை எனக்கே செய்தீர்கள்" (மத்தேயு 25:40) என்ற இயேசுவின் வாக்கு, அனைத்து மனிதர்களுக்கும் பாகுபாடின்றிச் சேவை செய்ய நம்மைத் தூண்டுகிறது.

*4. சமத்துவம் (Equality):* 

கடவுளின் பார்வையில் அனைவரும் சமம் என்ற கொள்கையே மதநல்லிணக்கத்தின் அஸ்திவாரம்.

  "யூதனென்றும் கிரேக்கனென்றுமில்லை, அடிமையென்றும் சுயாதீனனென்றுமில்லை... நீங்களெல்லாரும் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் ஒன்றாயிருக்கிறீர்கள்" (கலாத்தியர் 3:28).

  பிறப்பாலோ அல்லது மதத்தாலோ ஒருவரை உயர்ந்தவர் தாழ்ந்தவர் என்று பிரிப்பது வேதாகமத்திற்கு எதிரானது. அண்டை வீட்டாரை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது அங்கே சமத்துவம் மலர்கிறது.

*5. தாழ்மை (Humility):* 

"நான் மாத்திரமே சரி" என்ற கர்வம் மோதல்களுக்கு வழிவகுக்கும். தாழ்மை அதைத் தணிக்கிறது.

 "ஒன்றையும் கட்சியினாலாவது வீண் புகழ்ச்சியினாலாவது செய்யாமல், மனத்தாழ்மையினாலே ஒருவரையொருவர் தங்களிலும் மேன்மையானவர்களாக எண்ணக்கடவீர்கள்" (பிலிப்பியர் 2:3).

மற்ற மதத்தினரின் உணர்வுகளையும், கலாச்சாரங்களையும் மதித்து நடப்பது ஒரு கிறிஸ்தவப் பண்பு. நாம் மற்றவரை விட மேலானவர் என்று கருதாமல், அனைவரையும் மரியாதையுடன் நடத்துவதே தாழ்மை.

*6. பொறுமை (Patience):*

 பதற்றமான சூழ்நிலைகளில் நிதானம் காப்பது சமூகப் பேரழிவைத் தடுக்கும்.

 "அன்பு நீடிய சாந்தமும் தயவுமுள்ளது; அன்புக்குப் பொறாமையில்லை; அன்பு தன்னைப்புகழாது, இருமாப்பாயிராது" (1 கொரிந்தியர் 13:4).

மத உணர்வுகள் தூண்டப்படும்போது கோபப்படாமல் பொறுமை காப்பது அவசியம்.

 "கோபங்கொள்ளுகிறவன் சண்டையை எழுப்புகிறான்; சாந்தமுள்ளவனோ வழக்கை அமர்த்துகிறான்" (நீதிமொழிகள் 15:18).

*7. ஒப்புரவாக்குதல் (Reconciliation):*

 பிரிந்துபோன உறவுகளை மீண்டும் இணைக்கும் பணியே ஒப்புரவாக்குதல்.

 "தேவன் கிறிஸ்துவைக்கொண்டு நம்மைத் தம்மோடே ஒப்புரவாக்கி, ஒப்புரவாக்குதலின் ஊழியத்தை எங்களுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார்" (2 கொரிந்தியர் 5:18).

 பிரிவினையும் வெறுப்பும் உள்ள இடத்தில் சமாதானத்தை உண்டாக்குவது ஒரு இறைப்பணியாகும். நாம் மற்றவர்களுடன் ஒப்புரவாகாமல் இறைவனிடம் செல்வது வீண் என வேதாகமம் கூறுகிறது (மத்தேயு 5:23-24).

*8. சமூக நீதி (Social Justice):* 

ஏழைகள் மற்றும் நசுக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பது சமூகநீதியை நிலைநாட்டும்.

 "நீதியையும் நியாயத்தையும் செய்கிறது பலியிடுவதைப்பார்க்கிலும் கர்த்தருக்குப் பிரியம்" (நீதிமொழிகள் 21:3).

மதக் கலவரங்களால் பெரும்பாலும் ஏழை எளிய மக்களே அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியை எதிர்த்து நிற்பதும், அனைவருக்கும் சமமான நீதி கிடைக்கப் பாடுபடுவதும் வேதாகமத்தின் கட்டளையாகும்.

இந்த விழுமியங்களை நாம் நம்முடைய வீடுகளிலும், சபைகளிலும், பணியிடங்களிலும் செயல்படுத்தத் தொடங்கினால், அது ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் நல்லிணக்கத்திற்குப் பெரும் பங்களிப்பாக அமையும்.

*முடிவுரை:*

 இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பது என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பின் கடமை மட்டுமல்ல, அது ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் ஆன்மீகப் பொறுப்புமாகும். 

வேதாகமம் போதிக்கும் அன்பு என்பது வெறும் உணர்ச்சி அல்ல; அது செயலில் காட்டப்பட வேண்டிய ஒரு தியாகம்.

 வேதாகமம் போதிக்கும் அன்பு என்பது வெறுப்பை எதிர்க்கும் வெறும் ஆயுதம் அல்ல; அது வெறுப்பை மாற்றும் ஒரு மாமருந்து. 

இந்தியாவில் மத நல்லிணக்கம் என்பது சட்டங்களால் மட்டும் வந்துவிடாது; அது ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் இதய மாற்றத்தினால் வரவேண்டும்.  

கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் மற்றமதத்தாரை "அந்நியர்களாக" அல்லது "எதிரிகளாக" பார்க்காமல், ஒரே இறைவனால் படைக்கப்பட்ட சக மனிதர்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, அங்கு வெறுப்புக்கு இடமிருக்காது.

"சமாதானத்தைத் தேடி, அதைத் தொடரு" (சங்கீதம் 34:14) என்ற இறைவாக்கின்படி, சமாதானம் என்பது தானாக அமைவது அல்ல; அது தேடிச் சென்று நிலைநாட்டப்பட வேண்டிய ஒன்று.

 மன்னிப்பு, தாழ்மை மற்றும் பாரபட்சமற்ற சேவை ஆகியவற்றின் மூலம் நாம் அமைதியின் விதைகளாக மாறும்போது, வன்முறை மறைந்து நல்லிணக்கம் மலரும். சாதி, மத எல்லைகளைக் கடந்து, மனிதநேயத்தைப் போற்றுவதே வேதாகமத்தின் உண்மையான சாரம் என்பதை உணர்ந்து, ஒரு அமைதியான இந்தியாவைப் படைக்க நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து பயணிப்போம்.

*Produced by Rev. D. David, Gamaliel Bible College, Mumbai, India*